گلپايگان شهري است با فرهنگ کهن، پرداخته هماي دختر بهمن ، از سلسله کيانيان که دراصل نامش، ورديانگان (سرزمين گل سرخ)  يا گل آبادگان بوده‌است. پيشينه زندگي در گلپايگان اين کهن شهر دوران  کياني ، به دوران  پارينه سنگي ميانه و نو سنگي مي‌رسد. اين ادعا را همچون ميتوان از سنگ نگاره‌هايي که بيانگر اشيايي مانند چماق و تير و کمان و کمند و کهن‌ترين سازهاي ايراني است، اثبات کرد. اين سنگ نگاره‌ها کهن‌ترين آثارتاريخي و هنري بجامانده از بشر هستند. کشاورزان گلپايگان (به ويژه در روستاهايي مثل دستجرده و شادگون و...)، پيش از اين که خوشه‌هاي سبز گندم طلايي بشود به فکر آماده کردن پوشش و ابزار مخصوص درو هستند . به هنگام درو، دروگرها شلوار بلند و گشادي مي‌پوشند . مچ پيچ به مجدست و ساق پاي چپ مي پيچند تا داس (دسخاله)، به پاي دروگر نخورد.